23-11-13

43. een onvergetelijke ervaring

Verdorie, ik huppel best wel achterop met het posten van mijn blog-stukjes ! Sebiet denken jullie nog dat ik in staking ben !!!

Ach, wat maakt het ook uit, oud nieuws is ook nieuws en bovendien is 't een leuk verhaaltje, dus vertel ik het jullie nu maar.

Laat ons even terug gaan in de tijd,  zo'n dikke 3 weekjes om precies te zijn. Wie stond daar op een ontieglijk vroeg zondagmorgend-uurtje voor de deur ? Yep ! Wintertijd ! Het klokken terugdraaien gebeurt ondertussen gelukkig voor een groot deel "vanzelf", maar die kleine ouderwetse snoodaards waar vrouwtje manueel moet ingrijpen, bezorgen haar elke keer weer immense kopzorgen. Al was het maar omdat ze een maand of zes geleden, de handleiding natuurlijk ergens zorgvuldig "op z'n sloddervos" weggelegd had...  

Hoor ik daar gemopper en gemor onder mijn lezertjes ? Jullie vinden het helemaal niet onvergetelijk want het gebeurt tenslotte al jaren en dan ook nog eens 2 keer per jaar ? Ja natuurlijk, gelijk hebben jullie, maar de ervaring die ik mijn vrouwtje deze keer in de heel vroege uurtjes heb bezorgd, was er eentje om U tegen te zeggen ! En merci had ze ook wel kunnen zeggen, maar op die "merci" wacht ik nog altijd !

 

Winteruur.jpg

 

Iets voor drie uur 's nachts (zomertijd) had ik haar uit bed gelicht met de urgente mededeling dat ik een dringende boodschap voelde aankomen. Ze sprong in olympisch-atletische zombie-stijl uit bed en enkele minuten later stonden we gezellig onder ons tweetjes bibberend in de eerste herfstelijke kille temperaturen en in het nachtelijke donker, in de tuin.

En ... op dat moment ... sloeg de klok 3 uur ... en werd gelijk teruggedraaid naar 2 uur !

Whauw ! Ik voelde mij plots een uurtje jonger ! 't was net alsof er een nieuwe jeugd door mijn lijfje raasde ! Ach en ik die dacht dat ook mijn vrouwtje dit zeker zou kunnen apprecieren (al was het maar omdat zij het meer nodig heeft dan ik) Nee hoor, vrouwtje bleef maar zagen en klagen dat ze terug naar haar bedje wou ... stank voor dank als je het mij vraagt ...ik snap het niet hoor, zeg nu zelf, niet iedereen krijgt de kans om zulk een sensationele ervaring op de eerste rij en in levende lijve mee te kunnen maken ... 

Kijk hé, de volgende keer dat ik nog eens zo'n prachtig idee krijg om mijn vrouwtje te verrassen, stomp ik het terug in mijn breintje, verstop ik het zo ver weg, helemaal in 't achterste hoekske en hoop ik dat het nooit of vanzeleven nog naar boven komt !!   

Knuffeltje van een diep ontgoochelde Miss Poppy    

06:44 Gepost door Miss Poppy in dieren, Miss Poppy spreekt | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.